TAIKI SAKPISIT

Rano Pano / Mogwai

2012-01-24T10:50:00.004+07:00

Rano Pano / Mogwai
3rd Winner Prize in "From Wave to View" Mogwai MV contest
Conception / Cinematography / Editing: Taiki Sakpisit

Bangkok Experimental Film Festival / BEFF 6

2012-01-24T10:50:00.001+07:00

A Ripe Volcano will be screened at Bangkok Experimental Film Festival / BEFF 6 on February 5, 2012 at Bangkok Art and Culture Centre (BACC). The film will be screened with Eija-Liisa Ahtila's Where is Where?

5 กุมภาพันธ์ ที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร // 5 February, BACC19.00 Open call: Now-where? (75 mins + Introduction)
เมื่อความตายสถิตย์ลงจอหนัง และสุนทรียสัมผัสบ่งบอกว่า มันมาแล้ว // A nation holds its breath. A poet remembers the violence that another forgets.

ภูเขาไฟพิโรธ, ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์, 2554, 15:00 // A Ripe Volcano, Taiki Sakpisit (TH), 2011, 15:00

Where is Where? Eija-Liisa Ahtila (FI), 2009, 60:00

Do not miss BEFF 6 (24 January - 5 February) this year, check out the excellent programs here: Bangkok Experimental Film Festival / BEFF 6

Yogyakarta Documentary Film Festival

2011-12-04T13:15:00.001+07:00

A Ripe Volcano will be screened at Yogyakarta Documentary Film Festival on December 9, 2011. The film is one of the six Thai film and documentary in the SEA Doc section curated by Pimpaka Towira.

A RIPE VOLCANO / KLEX 2011

2011-11-20T18:54:00.001+07:00

A Ripe Volcano is among the 30 works selected this year at The Kuala Lumpur Experimental Film & Video Festival. It will be screened on November 27th at The Annexe Gallery.

"Epic in its presentation, both in sight and in sound, A RIPE VOLCANO precisely manicures images together with a soundscape that alludes to another city, or perhaps another time and place. Peaceful in its subject. Maddening in its graphic nature. The fight begins. Release the sound." (Notes written by Guest Programmer Chris Chong Chan Fui)

More information: The Kuala Lumpur Experimental Film & Video Festival

Showreel 2008.2012

2011-11-13T05:28:00.001+07:00

New Work

2011-11-12T10:32:00.001+07:00

2011-10-19T22:08:00.001+07:00

Conception / Cinematography / Editing: Taiki Sakpisit
Lighting Design: Pornpan Arayaveerasid / Duck Unit
Mono live in Bangkok / Moonstar Studio
SODF II / So::on Dry Flower / May 8th 2011 / Bangkok Thailand
Plot / Furniture / Mono / Desktop Error

2011-10-19T21:27:00.003+07:00

THIRD CLASS CITIZEN ร่วมกับ นิตยสาร happening และโรงภาพยนตร์ House RCA ขอเสนอ

THIRD CLASS CINEMA 030 : ไทย ญี่ปุ่น ดินแดง

เดือนตุลาคมปีที่แล้ว ชาวชนชั้นสามไปร่วมแจมกับงาน happening@House และได้รับเสีัยงตอบรับอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง มาปีนี้เขาจัดงานต่อเนื่องเป็นปีที่สองเราจึงขอร่วมแจมอีกครั้ง

โดยโปรแกรมปีนี้จะเป็นรวมหนังสั้นฮิตๆ กริ๊บๆ ประจำปี 2554 ที่เราขอคัดสรรมาให้ได้ลองเสพแบบเด็ดโดนกัน งานหลากหลายแนวในโปรแกรมนี้จะเปิดสายตาและมุมต่อหนังไทยของคุณให้กว้างไกล และพบว่าหนังสั้น นอกจากจะไม่ได้ดูยากแล้ว ยังดูสนุกกว่าหนังยาวบางเรื่องเสียอีก

และเนื่องจากงานนี้เรามีทั้ง ผู้กำกับลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น (ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์), ผู้กำกับไทยที่ไปเรียนหนังที่ญี่ปุ่น (ก้อง พาหุรักษ์), นัักศึกษาฟิล์มชาวไทย (เอกภณ เศรษฐสุข) และผู้กำกับที่ร่ำลือกันว่าบรรพบุรุษของเขาที่บ้านเกิดอยู่แถบดินแดง (ธนชาติ ศิริภัทราชัย) งานนี้จึงมีชื่อว่า THIRD CLASS CINEMA 030 : ไทย ญี่ปุ่น ดินแดง (เอากันแบบนี้แหละ)

พบกับโปรแกรม THIRD CLASS CINEMA 030 : ไทย ญี่ปุ่น ดินแดง ในงาน happening@House*2 วันเสารที่ 8 ตุลาคม 2554 เวลา 15.30 ณ โรงภาพยนตร์ House RCA

รายชื่อภาพยนต์ที่ฉาย

1. กลียุค (เอกภณ เศรษฐสุข / 30 นาที)
เจ้าของรางวัลช้างเผือก หนังสั้นมูลนิธิหนังไทย ที่ผ่านมาสดๆ ร้อนๆ เล่าถึงสมัยแห่งกลียุค นักการเมืองจิตใจทรามที่ชวนเพื่อนๆ และภริยามาเลี้ยงวันเกิดลูกชาย หนังจิกกัดสังคมอย่างขำขันแสบสันและชวนคิด

2. ภูเขาไฟพิโรธ (ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ / 15 นาที)
ไทกิ เป็นศิลปินที่โดดเด่นที่สุดด้านการแสดงของภาพและเสียงในยุคนี้ หนังสะท้อนความตึงเครียดในสังคมด้วยวิธีการเฉพาะตัว และออกแบบมาให้ดูในโรงภาพยนตร์เท่านั้น หนังคว้ารางวัล รัตน์ เปสตันยี จากงานหนังสั้นมูลนิธิหนังไทย

3. พุทธรูป (ธนชาติ ศิริภัทราชัย / 19 นาที)
หนังตลกกวนทีนหน้าตาย ยียวนกวนอารมณ์คนดูแบบพองาม ร่วมแสดงโดย ศักดา แก้วบัวดี (โต้ง แห่ง 'สัตว์ประหลาด!') และ พี่สายเชีย โฆษณา ‘จน-เครียด-กินเหล้า’ ส่วนหนังเกี่ยวกับอะไร ขอให้เดาจากชื่อเรื่อง

4. ชินดะ ไกเดน ลำเค็ญหนุ่มเหน้า (ก้อง พาหุรักษ์ / 13 นาที)
งานล่าสุดจากหนุ่มไทยที่เรียนหนังอยู่ ม.วาเซดะ ประเทศญี่ปุ่น ว่าด้วยตำรวจหนุ่มที่ตื่นมาพบว่าตัวเองถูกมัดอยู่ในห้องลึกลับ หนังยังคงมีภาพสวยสีสดใส และอารมณ์ขันแบบแดนปลาดิบ และนี่เป็นการฉายครั้งแรกของหนังเรื่องนี้

รวม 77 นาที

ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมที่
http://thirdclasscitizen.exteen.com/
http://www.facebook.com/thirdclasscitizen

2011-10-01T20:31:00.000+07:00

Whispering Ghosts / ถ้อยคำที่ถูกสาป 13 minutes 2008
Best Thai Film / Doi Saket International Film Festival 2010
The Vichitmatra Award / 13th Thai Short Film and Video Festival 2009

2011-03-24T11:07:00.003+07:00

You Say You Want a Revolution: A Taiki Sakpisit Retrospective

SCREENING:
- ถ้อยคำที่ถูกสาป / Whispering Ghosts
- ใต้กาลเวลา / “…I did not dream last night,”
- ต่อหน้ากาลเวลา / Looking in God's Eye
- อุรุเวลา / Deathless Distance
- นอกเสียจากเขาโกหก นอกเสียจากเขาโกหก / "Unless he tells a lie, unless he tells a lie."
- ๓ กษัตริย์ / Three Kings
- ภูเขาไฟพิโรธ / A Ripe Volcano

Saturday 23rd April 2011
15:00-18:00
5th Floor Auditorium, Bangkok Art and Culture Centre (BACC)

งานฉายหนัง ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์
ในงาน "You Say You Want a Revolution: เปลี่ยนเถิดชาวไทย"

23 เมษายน 2554 15.00-18.00 น.
ที่หอศิลป์ กทม. ชั้น 9 ตรงข้ามมาบุญครอง

ดำเนินรายการโดยบดินทร์ เทพรัตน์
เข้าชมฟรี พลาดไม่ได้!

ออกแบบโปสเตอร์โดย Akira Kangwanpat

2011-03-07T22:18:00.014+07:00

A Ripe Volcano Facebook page

2011-02-16T18:39:00.002+07:00

นอกเสียจากเขาโกหก
นอกเสียจากเขาโกหก
Unless he tells a lie
Unless he tells a lie

A new video and photography are exhibited until this Sunday, February 20th at TK Park, Central World.

2011-02-06T10:33:00.003+07:00

๓ กษัตริย์ / Three Kings / ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์

2011-01-20T22:03:00.001+07:00

๓ กษัตริย์ / Three Kings trailer from ripevolcano on Vimeo.

ตัวอย่างภาพยนฅร์ / Trailer

๓ กษัตริย์
ภาพยนฅร์โดย ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์

Three Kings / Samkasatri
A film by Taiki Sakpisit

A very limited edition DVD (10 copies) of THREE KINGS / SAMKASATRI will be available this Saturday, 22nd January at Thai Film Foundation's Tea House, 3rd floor Bangkok Art and Culture Centre (BACC) as part of the "Postcard Cinema" by Third Class Citizen.
Postcard Cinema
Third Class Citizen

2011-01-05T11:03:00.002+07:00

A Ripe Volcano (trailer)
*** Please watch at 720 FULL SCREEN and PLAY LOUD ***

2010-12-20T20:30:00.008+07:00

DEATHLESS DISTANCE (อุรุเวลา) will be screened at EX!T 2010 Experimental Media Art Festival in Taiwan, as part of Siam Apocalypse program curated by Graiwoot Chulphongsathorn.

EX!T2010

DEATHLESS DISTANCE / URU WELA
12'13" minutes HD 2010
Conception / Cinematography / Editing: Taiki Sakpisit
Narration: Jantrara-Jansirin Suttichat
Sound Design: SOLNIK
Narrator: M.R. Mongkolchay Yukol

2010-11-05T13:51:00.005+07:00

Whispering Ghosts wins The Best Thai Film Award at The 1st Doi Saket International Film Festival 2010.
The filmmakers wish to thank the jury, the festival team and organizers.

Whisperings Ghosts / ถ้อยคำที่ถูกสาป (Thoi Kham Thi Thuk Sap)
HD / 2008 / 13 minutes
Conception / Cinematography / Editing: Taiki Sakpisit
Performance / Scenario: Jantrara-Jansirin Suttichat
Sound Design: Baptiste Mauerhan

Doi Saket International Film Festival
Wise Kwai's Thai Film Journal News

2010-10-31T12:21:00.006+07:00

I DID NOT DREAM LAST NIGHT / LOOKING IN GODS EYE will be shown among various shorts in the Guts Short Program 2 at The 8th World Film Festival of Bangkok (5.11.2010-14.11.2010).

Watch these HD films from their best platform, Digital Light Processing (DLP) Cinema Projector, we did some screening tests the other night and the images are really beautiful.

Guts Short Programme 2
Various / 120min / Colour, B&W
Screening Date : 09.11.10 (18:00) Venue : Paragon Cineplex 13
Screening Date : 12.11.10 (11:00) Venue : Paragon Cineplex 14

For more information:
World Film Festival of Bangkok Program

Ticket is 100 Bath, students get 50% discount
My formal students should not miss their chance to see Douglas Gordon's The Right to Not Be Tortured and other great selections. Filmsick has created the festival guide here:
Festival Guide

Very Special Thanks to BIG

I DID NOT DREAM LAST NIGHT / LOOKING IN GODS EYE
TAI KANWELA / TONA KANWELA
Thailand / 2009-2010 / 17min / HD / Colour
Conception, Cinematographer and Editing: Taiki Sakpisit
Music: Koichi Shimizu

A series of tableaux exploring the gaze of people immersed in time and space. The spectators and the subjects are engaged in a petrified fountain of gaze. The theatrical frontal composition captures the stillness of these private moments that reveal a small gesture of self-reflexivity.

2010-10-12T20:48:00.006+07:00

TAI KANWELA / TONA KANWELA
I DID NOT DREAM LAST NIGHT / LOOKING IN GODS EYE
will be screened at the Singapore Art Museum, on October 16 2010, as part of the Short Films from Thailand program. More detail here:
Short Films from Thailand
Facebook

2010-08-17T10:53:00.008+07:00

WHISPERING GHOSTS will be shown at The 6th Singapore Short Film Festival Sunday, September 5, 2010

Whisperings Ghosts / ถ้อยคำที่ถูกสาป (Thoi Kham Thi Thuk Sap)
HD / 2008 / 13 minutes
Conception / Cinematography / Editing: Taiki Sakpisit
Performance / Scenario: Jantrara-Jansirin Suttichat
Sound Design: Baptiste Mauerhan

2010-07-19T10:47:00.001+07:00

The Private Psychedelic Reel 2008-2009 from taiki on Vimeo.

2009-11-15T18:05:00.008+07:00

FILMOGRAPHY

อุรุเวลา DEATHLESS DISTANCE
Duration: 12 minutes
Year: 2010

ต่อหน้ากาลเวลา "LOOKING IN GODS EYE"
Duration: 7 minutes
Year: 2010

2009-11-15T17:33:00.006+07:00

ใต้กาลเวลา "...I did not dream last night,"
Duration: 9'33" minutes
Year: 2009

ถ้อยคำที่ถูกสาป Whispering Ghosts
Duration: 13 minutes
Year: 2008

On the Train with Ozu
Duration: 5'11" minutes
Year: 2001

Agaetis byrjun
Duration: 7'57" minutes
Year: 2000

Bungalowzen
Duration: 12 minutes
Year: 1999

2009-10-27T04:22:00.001+07:00

Dog days and volcanoes

Published: 6/09/2011 at 12:00 AM
Newspaper section: Life
Bangkok Post
by Kong Rithdee
It's a wrap for another edition of the country's oldest movie festival. As usual, the winners were announced to cheers and clapping last Sunday at the 15th Thai Short Film and Video Festival, the favourite assembly of young and independent film-makers. And as usual, the harvest of 2011 was diverse, with the political insouciantly mixed with the personal, and with art mingling with passion.
Every year we see a healthy proportion of non-narrative shorts in the competition _ some worthy, others immature _ and it's uplifting that this year a veteran of experimental video was officially recognised. Taiki Sakpisit won the Ratana Pestonji Award for best short film for his 15-minute A Ripe Volcano, a structuralist montage that blurs the line between cinema and gallery exhibition.
Over the past years, Taiki, a half-Japanese Thai, has put out several non-narrative short films that relied on visual juxtaposition and relative connection between images rather than on any clear exposition, and he uses sound design to addle and highlight the point of perception.
A Ripe Volcano is a fine example of this video-art technique; actually, the film was part of Taiki's two-screen exhibition that took place earlier this year. In the seemingly random series of images, A Ripe Volcano _ as the name suggests _ hints at bottled-up anxiety and suggests the presence of a lurking shadow that could be read as fear, doubt, violence, collapse or other dark matters that bubble like lava beneath our feet. Shots of smoke, doors, police helmets, the mass of football fans in a stadium _ and more _ imply the superstructure that haunts and governs the block of society, especially in recent times. In short, the film is political without trying to be political, and the effect of watching it is like feeling the warning tremor of an imminent earthquake.

ภูเขาไฟพิโรธ : ควันแห่งความทรงจำ
by merveillesxx | Tue, 2011-03-01 00:40
ช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผู้เขียนได้แวะเวียนไปที่หอศิลปะและวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร หรือที่รู้จักกันในนาม หอศิลป์กทม. มีโอกาสได้ชมนิทรรศการศิลปะที่น่าสนใจหลายชิ้นทีเดียว โดยเฉพาะงานด้านวิดีโอ เลยขอหยิบยกบางชิ้นมาแนะนำสู่ผู้อ่านนะครับ
นิทรรศการแรกที่ขอพูดถึงคือ ภูเขาไฟพิโรธ (A Ripe Volcano) งานวิดีโอและเสียงจัดวางของสองศิลปิน ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ และ ยาสุฮิโร โมรินากะ (Yasuhiro Morinaga) โดยมีตัวงานฉายด้วยสองจอคู่กัน มีความยาว 15 นาที
นักดูหนังสั้นคงเริ่มคุ้นเคยชื่อของไทกิกันแล้ว เขาเป็นเจ้าของผลงานเรื่อง Whispering Ghosts และ Deathless Distance ในงาน 'ภูเขาไฟพิโรธ' เขารับหน้าที่กำหนดทิศทางด้านแนวคิดและภาพ (รู้จักไทกิเพิ่มเติมที่http://www.fuse.in.th/blogs/interview/3136) ส่วน โมรินากะ รับผิดชอบด้านงานออกแบบเสียง ผลงานที่ผ่านมาของเขา เช่น งานเสียงในหนังมาเลเซียเรื่อง Karaoke
เมื่อได้ชมนิทรรศการนี้แล้ว ผู้เขียนรู้สึกชื่นชอบและตื่นเต้นกับมันเป็นอย่างมาก อย่างแรกเหตุผลเชิงสุนทรียศาสตร์ โดยปกติแล้วงานวิดีโอตามหอศิลป์หรือแกลเลอรี่มี น้อยชิ้นที่เราจะได้ดูได้ชมกันในสภาพที่มีความเป็นภาพยนตร์ (cinematic) สูงขนาดนี้ ส่วนใหญ่สถานที่จะไม่ได้มืดสนิท หรือมีงานสามสี่ชิ้นอยู่บริเวณใกล้กัน ทำใ้ห้เสียงตีกันไปมาบ้าง (ลองนึกถึงพื้นที่ของหอศิลป์กทม. ชั้น 7-8-9 ก็ได้) แต่ในงานนี้เราจะนั่งอยู่ในความมืดสนิท ห้องนี้เปรียบเสมือนโรงหนังร้าง (แวบแรกที่เข้าไป ผู้เขียนนึกถึงโรงหนังที่รายการคนอวดผีชอบไปล่าท้าผีกัน) คนดูกลายสภาพสถานะเป็นวิญญาณที่วนเวียนในโรงหนังไปโดยปริยาย
พูดถึงองค์ประกอบต่างๆ ของตัวชิ้นงาน งานด้านเสียงในวิดีโอชุดนี้ต้องเรียกว่าถึงขีดสุดอย่างแท้จริง มันให้ความรู้สึก ที่ตะลึงงันอลังการ ใครที่ชอบพวกงานของ โคอิชิ ชิมิสุ หรือเพลงค่าย SO::ON Dry Flower คงชอบงานนี้ได้ไม่ยาก ส่วนงานภาพของไทกิก็ยังน่าตื่นตาตื่นใจเช่นเดิม เหตุผลที่ผู้เขียนชอบหนังของเขาหลายเรื่องคือ หนึ่ง-คือเขาถ่ายภาพด้วยลักษณะของจ้องมอง (gazing) ซึ่งนั่นก็เ็ป็นพฤติกรรมพื้นฐานของการชมภาพยนตร์ และสอง-เขามีทักษะพิเศษบางอย่างในการจับภาพนิ่งๆ ให้ออกมาหลอกหลอนได้

ในด้านคอนเซ็ปต์งาน ตอนผู้เขียนเข้าไปดูรอบแรก ยังไม่ได้อ่านตัวคำอธิบายในสูจิบัตร ดังนั้นมันจึงเป็นการชมด้วยด้วยความพิศวงหลงใหลล้วนๆ แต่พอเข้าไปดูรอบสองซึ่งได้รู้แนวคิดเบื้องต้นของงานแล้ว ก็รู้สึกว่านัยยะของภาพแต่ละภาพมันรุนแรงมาก ไมว่าจะเป็นฉากหลังที่เป็นโรงแรมรัตนโกสินทร์ อันเป็นหนึ่งสถานที่สำคัญในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ หรือสนามมวยราชดำเนินที่ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความตึงเครียด
ผู้สร้างทิ้งร่องรอยบางอย่างให้ผู้ชมเชื่อมโยงงานชิ้นนี้กับเหตุการณ์ความรุนแรงที่ผ่านมา ซึ่งแน่นอนว่าการตีความหมายของแต่ละคน ก็ขึ้นกับประสบการณ์ร่วมและประสบการณ์ส่วนตัวต่อเหตุการณ์นั้นๆ ผู้เขียนได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า 'ภูเขาพิโรธ' เปรียบเสมือนควันแห่งความทรงจำที่ยังคงคุกรุ่นไม่จางหาย บ้างอาจจะยังเห็นควันเหล่านั้นอย่างแจ่มชัด บ้างอาจจะมองเห็นแต่พยายามทำเป็นไม่เห็น

นิทรรศการ ภูเขาพิโรธ จัดแสดงที่ หอศิลป์ กทม. ชั้น 4 จนถึงวันอาทิตย์ที่ 6 มีนาคม 2554

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ http://www.facebook.com/ripevolcano และhttp://ripevolcano.wordpress.com
อุรุเวลา (ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์/2010/ไทย) หลงทางในแดนสนธยา
by Wiwat "Filmsick" Lertwiwatwongsa

ภาพอันปรากฏต่อหน้าคือทะเลยามสนธยาซึ่งคลื่นโยกไกวไหววูบอยู่อย่างนั้น สีส้มซึ่งเจืออยู่เพียงเสี้ยวของท้องฟ้าซึ่งทึมเทาอยู่อย่างนั้น ทะเลอยู่อย่างนั้นตราบจนล่วงเวลาไปยังค่ำคืนแห่งวอมแวมแสงไฟ ภาพซึ่งปรากฏขึ้นทีละน้อยต่อหน้าเสียงสั่นเครือราวกับแผ่วโหยมาจากดินแดนแสนไกล ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่เล่าสู่เรา เรื่องของอุรุเวลา สถานที่ที่ไม่มีใครเคยไปถึงที่ซึ่งเรา-มือสังหารผู้เงียบงันนั้นหนาวสะท้าน ขณะเผชิญหน้ากับมัจจุราช   แสงไฟนั้นค่อยๆแจ่มชัดขึ้น มันคือภาพจากข้างถนนใต้แสงไฟข้างทาง และไฟท้ายจากรถยนต์บางคันซึ่ง เส้นนำสายตาไปสุดทางที่ความมืดของถนนรัตติกาล และสรรพสำเนียงยังคงกระซิบสะพรึงสู่เราจวบจนค่ำคืนเคลื่อนไป ดวงจันทร์กระชากตัวผ่านเงาหมู่ไม้ท่ามความเย็นเยียบ จวบกระทั่งรุ่งสางมาถึง หมู่เมฆในยามเช้ายังคงอาบสีเทาทึม แลในยามทิวากาล สรรพสิ่งคืนคลายสู่ความสงบใต้ร่มไม้ ชายผู้หนึ่งสูบบุหรี่ในที่ร่ม ควันสีขาวอันคดโค้งกลืนไปในพยับเงาแดด สุนัขนอนสงบนิ่ง อยู่ด้านหน้า ค่ำคืนอันเยียบเย็นได้พ้นผ่านไปแล้ว

การดูหนังของไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์นั้นเปรียบเสมือนการข้ามพรมแดนไปสู่พื้นที่และเวลาอย่างใหม่ ภาพใดก็ตามที่เราเห้นปรากฎขึ้นบนจอ เสียงใดก็ตามที่เราได้ยิน มันไม่ได้สื่อความตามที่เราได้ยิน ได้เห็น คล้ายกับเสียงซึ่งเดินทางมาจากดาวดงวงอื่น และภาพที่ไม่ได้มีความหมายเช่นที่มันเป็น ไม่ใช่การตีความ ภาพและเสียงไม่ทำหน้าที่สื่อสารภายใต้ระบบสัญลักษณ์อีกแล้ว หากหลุดเลื่อนไปสู่สภาวะอีกแบบ โลกอีกใบ โลกซึ่งปรากฏและดำเนินไปคล้ายคลึงกับโลกที่เราอยู่อาศัย แต่ไม่ได้สื่อความหมายแบบเดิมอีก โลกหลังดวงตาผู้กำกับ หรือโลกที่ปรากฏขึ้นในหัวเรา

สำหรับผู้เขียนความสนุกที่สุดประการหนึ่งคือการ ‘สร้างเรื่องจากภาพ' อันไม่ปะติดปะต่อ แม้ผู้สร้างไม่ปรารถนาจะเล่า การเรียบเรียงเรื่องเล่ายังคงเป็นกลไกที่ไม่อาจถูกทำลายล้างลงไปได้ การแสวงหาความเชื่อมโยงระกว่างภพานี้กับภาพนั้น กับเสียงนั้น หรือคำนู่นนี่ ปะติดปะต่ออย่างหยาบๆอยู่ในหัว ได้เรื่องเล่าตะกุกตะกักมาเรื่องหนึ่ง เรื่องซึ่งอาจจะไม่มีอะไรถูกต้องตรงตามที่เจ้าของภาพต้องการบอกเลยแม้แต่น้อย กล่าวอย่างง่ายความสุขของผู้เขียน(ผู้ชม)คือการสร้างหนังเรื่องใหม่ขึ้นมาในหัวของตนเอง

ต่างไปจาก WHISPERING GHOSTS ดูเหมือนระนาบเวลาของอุรุเวลานั้นเรียงต่อเนื่องกันไปจากสนธยาถึงอีกวันหนึ่ง หากนั่นไม่ได้ช่วยให้เราเข้าใจหนังได้สะดวกดายมากขึ้น การเรียบเรียงเรื่องราวเอาจากเสียงเล่าที่เสมือนมาจากดาวดวงอื่นอาจช่วยปะติดปะต่อได้อีกชั้นหนึ่ง ที่ปรากฏบนจอที่แท้คือการเล่าถึงสิ่งซึ่งไม่สามารถปรากฏบนจอได้ นั่นคือความสะพรึงกลัวของรัตติกาล ค่ำคืนมืดดำ บางทีนี่อาจเป็นการมองภาพต่างๆผ่านดวงตาของมือสังหารที่รอคอยเงียบเชียบเพื่อจะหยิบื่นความตายให้แก่เหยื่อ ซึ่งในทุกขณะจิต เขาก็ตื่นระทึก ตกประหม่าไม่แพ้กัน และความหวั่นไหวอันมืดมิดถูกถ่ายทอดออกมาด้วยบรรยากาศลึกลับ แลเสียงเล่าซึ่งที่แท้อาจเป็นเสียงกระซิบจากฝั่งของมัจจุราชโดยแท้ จบกระทั่งค่ำคืนล่วงพ้นแล้วนั่นแหละ มือสังหารจึงค้นพบความสงบในจิตใจ ในที่ซึ่งแสงแดดส่องถึง สูบบุหรี่เดียวดายขณะระลึกถึงค่ำคืนอันสะพรึงขวัญนั้น

ไม่ว่าการตีความนี้จะผิดหรือถูก (ไม่ใช่การตีความแต่เป็นการเล่าเรื่องตามอำเภอใจ ) แต่ถึงอย่างไร อุรุเวลาของไทกิ ได้พาผู้ชมไปสู่เขตแดนใหม่ ภายใต้เวลาใหม่ การปล่อยเราไว้โดยไม่ทิ้งสิ่งใดให้ยึดจับอาจทำให้ผู้ชมหลงทาง แต่นี่คือการหลังทางในแดนสนธยาที่ทั้งชวนสะพรึงและแสนจะงดงามครั้งหนึ่ง

ลอบมองไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์
by fuse | Wed, 2010-06-09 18:10
Fuse Interview
ชายลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นคนนี้ ตาดู หูฟัง สมองคิด จิตหลงใหลอะไร ไปลอบมองกัน
        ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ผู้เป็นอะไรหลายอย่างตั้งแต่ผู้กำกับที่พาหนังสั้นแนวทดลองเรื่อง ‘ถ้อยคำที่ถูกสาป’คว้ารางวัลวิจิตรมาตราในเทศกาลหนังสั้นครั้งที่ 13, ศิลปินvisual art, ช่างภาพ ไปจนถึงอาจารย์พิเศษที่คณะสถาปัตยกรรมศาตร์ ภาคภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรีและวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยศิลปากร เขาดูอะไร ฟังอะไร คิดอย่างไร และมีวิธีการทำงานอย่างไรงานทุกชิ้นจึงออกมาทรงพลังลงตัวทั้งภาพและเสียง บทสัมภาษณ์ต่อไปนี้มีคำตอบ

งานของคุณไทกิค่อนข้างจะมีสไตล์เฉพาะตัว อะไรคือแรงบันดาลใจที่ก่อให้เกิดสไตล์เหล่านี้ ?
        แล้วแต่ว่าเราชอบอะไร ณ ขณะนั้นหรือว่าพื้นฐานเรามายังไง ผมเคยดูหนังของ Antonioni อย่าง ครั้งหนึ่งมีเรื่อง Retrospective เรื่องนี้จะเอาหนังทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นหนังสั้น หนังเรื่องแรก เรื่องสุดท้าย สารคดีที่หาดูได้ยากของเขามาฉายในโรงภาพยนตร์ ฉายกี่รอบผมก็ดูหมด จนเหมือนกับว่าเราซึมซับ ไม่เฉพาะแค่ในเรื่องของ plot นะครับ ซึมซับตัวผู้กำกับเข้าไปด้วย เราเห็นหมดเลยว่าสไตล์ของเขาเป็นยังไง จังหวะของหนังเป็นยังไงบ้าง เรารับรู้ถึงบุคลิกของผู้กำกับ แล้วก็ความเชื่อ ศรัทธาที่เขามีต่อภาพยนตร์ อะไรก็แล้วแต่ ผมซึมซับอันนั้นมา มันเป็นสิ่งที่ลืมไม่ได้ คือถ้าคุณออกมาจากโรงหนังของ Antonioni เหมือนผมออกมาจากโรง Retrospective แล้วเนี่ย มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป วิสัยทัศน์ มุมมองที่คุณมีต่อ landscape ตัวละคร หรือภาพยนตร์มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว อิทธิพลมันเยอะมาก และมันก็เกิดขึ้นอีกหลายครั้งครับ อย่างกับ Bela Tarr ผู้กำกับชาวฮังกาเรียน อันนั้นยิ่งไปกันใหญ่ คือเขาทำหนังเรื่อง Satantango หนังเรื่องนี้ 7 ชั่วโมงครึ่ง เป็นหนังขาว-ดำ ถ้าคุณไปดูคุณต้องไปตั้งแต่เช้าถึงเย็น 7 ชั่วโมงมีเบรค 2-3 ครั้ง เรื่องนี้มันยิ่งใหญ่มาก คือถ่ายแบบ long take จังหวะมันยาวมากถ้าคุณดู 7 ชั่วโมงนั้น มันเหมือนกับว่าคุณเล่นดนตรี jazz แบบ improvise กับวงที่เก่งที่สุด ทุกอย่างลงตัวไปหมดเลย หนังทุกเรื่องก็เป็นแรงบันดาลใจอยู่แล้ว แต่กับ 2 เรื่องนี้ 2 คนนี้ ถือเป็นปรมาจารย์ทางภาพยนตร์ที่เราชอบมากเลยก็ว่าได้
นอกจากดูหนังแล้วฟังอะไรที่เป็นแรงบันดาลใจอีกบ้าง?
        เรื่องดนตรีมันมีอัลบั้มไม่กี่ชุดในชีวิตคุณหรอกที่มีผลกระทบต่อตัวคุณมาก ผมมีหนึ่งคือ Bach ,Goldberg variation นักดนตรีที่เล่นชิ้นนี้ที่ผมชอบมากชื่อGlenn Gould ตอนที่เขาอัดอัลบั้มนี้ของ Bach เขาอายุ 23 ปี เป็นนักเปียโนชาวแคนาดา บุคลิกเขาจะประหลาดหน่อย คือนั่งแกรนด์เปียโน แต่เก้าอี้ที่เขานั่งเป็นเก้าอี้เด็กเล็กๆ เขาจะก้มเล่นแล้วตาของเขาจะเข้าไปใกล้คีย์มาก เวลาคุณฟังในแผ่นเสียงหรือ CD ก็ตาม ตอนเขาเล่นจะมีเสียงพึมพำ คือเขาจะบ่นไปด้วย ชุดนี้ผมฟังไม่หยุดเลย ทุกวัน ทั้งวัน เป็นเดือนๆ เป็น solo เปียโนอย่างเดียว 32 variation ผมว่ามันเป็นพลังของเขาตอนอายุ 23 ปีซึ่งไม่กลัวอะไรเลย แล้ว Bach ก็ยิ่งใหญ่มาก นักวิจารณ์บางคนบอกว่าถ้าวันหนึ่งมนุษย์สามารถติดต่อกับมนุษย์ต่างดาวได้และอยากจะโชว์ว่ามีผลงานอะไรที่สุดยอดในโลกนี้ หนึ่งในนั้นก็คือ Bach ,Goldberg variations มันขนาดนั้น ถ้ามนุษย์ต่างดาวฟังก็คงทึ่งในความสามารถของมนุษย์ แล้วก็มีชิ้นที่ Glenn Gould มาเล่นอีกทีตอนแก่แล้ว มันสุขุมมากขึ้นคือดีทั้งสองอัน ตอน 23 ก็จะไม่กลัวอะไรแต่ตอนแก่ก็สุขุมขึ้น ชิ้นนี้มันอยู่ในใจผม แม้กระทั่งผมทำหนัง ถ่ายรูป มันก็ซึมซับไปโดยปริยาย
        อีกชิ้นหนึ่งก็คือ John Coltrane อัลบั้ม jazz ชุด Live at Village Vanguard Again! ปี1966 ชุดนี้เป็น improvise jazz ครับ เขาเรียก free jazz เวลาตัดต่อหนัง จังหวะของหนัง วิธีการที่เพลงมันจะลงมาหรือจะขึ้นไป ดังขึ้นหรือเบาลง ผมว่ามันมาจากดนตรีประเภทพวกนี้
        อีกชิ้นหนึ่งก็ Bob Dylan ชุด Royal Albert Hall 1966 อันนี้มันเป็นบันทึกการแสดงสดที่แมนเชสเตอร์ ช่วง 1966 เป็นช่วงที่บ๊อบเปลี่ยนจากอคูสติกมาเป็นอิเล็กทริก เหมือนกับหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง แค่กีตาร์อคูสติกตัวเดียว เสียงร้อง ฮาร์โมนิการ์ในครึ่งแรกนี่มันดูไร้กาลเวลา
        ดนตรีเหล่านี้มันหล่อหลอมเป็นตัวเรา ดนตรีมันดีตรงที่ว่ามันเชื่อมกับคนฟังโดยอารมณ์ล้วนๆ เลย แม้กระทั่งคุณฟังเพลงไม่รู้เรื่องแต่คุณก็เชื่อมกับเมโลดี้ของมันได้
คุณไทกิมีวิธีการทำงานแต่ละชิ้นอย่างไรบ้าง?
        อย่างเช่นเรื่องแรก Bungalowzen ก็ทำโดยวิธีการนั่งรถจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งแล้วผมก็ถ่ายโดยใช้กล้อง Handycam แล้วตัดต่อไปเลย ผมว่ามันเหมือนการเล่นดนตรี เหมือน improvise jazz คือเราก็นั่งรถไปเรื่อยๆ บันทึกไปเรื่อยๆ แล้วเราก็หยุด สตาร์ทแล้วก็หยุด สตาร์ทแล้วก็หยุด แล้วเราก็เลือกคอมโพซิชันที่มันเกิดขึ้นขณะนั้น คุณเห็นอะไรน่าสนใจปุ๊บ อะไรที่เข้ามาในหัวปุ๊บคุณเขียน ณ ขณะนั้นโดยไม่ต้องเซนเซอร์ตัวคุณเอง เขียนโดยที่คุณไม่ต้องคิด ตอนนั้นผมอาจจะชอบ จอห์น เคธ ผมชอบความบังเอิญในงาน แต่จริงๆ ในความบังเอิญมันก็ต้องควบคุมมันด้วยใช่มั้ยครับ ไม่ใช่บังเอิญ 100 เปอร์เซ็นต์ ชิ้นนี้มันก็มาจากอันนั้น คืออะไรเกิดขึ้นตอนนั้นเราก็เลือกบางอย่างและไม่เลือกบางอย่าง แล้วก็ตัดต่อในตอนนั้น และซีดีที่อยู่ในรถก็เป็นของ สตีฟ ไรส์ เป็นคอมโพสต์เซอร์ชาวอเมริกัน สไตล์มินิมอลลิสต์ มันเป็นละครเวทีและมันก็บังเอิญเข้ากัน สรุปคือชิ้นนี้ทำโดยที่ไม่ไปบังคับหรือตั้งใจมาก
Looking in God’s Eye / ต่อหน้ากาลเวลา 2009
เรือง "...I did not dream last night," อันนี้เป็นสไตล์ลอบมองอย่างไร?
        ชิ้นนี้ภาษาไทยชื่อว่า ‘ภายใต้กาลเวลา’ มันจะเชื่อมกับอีกชุดหนึ่งที่ชื่อ Looking in God's Eye / ‘ต่อหน้ากาลเวลา’ 2 ชิ้นนี้คล้ายกันตรงที่ว่าเราแอบถ่ายอะไรบางอย่าง ซึ่งก็คล้ายกับงานที่ 2 Agaetis Bryjun ก็แอบถ่ายเหมือนกัน นั่งรถบ้าง เดินบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นวิวจากรถยนตร์แล้วก็ถ่ายคนบนถนน ส่วน 2 ชิ้นนี้ใช้ขาตั้งกล้อง เราเดินทางไปบางที่ แอบถ่ายอะไรบางอย่าง จริงๆ เขาก็รู้ตัวแต่ ผมชอบตรงนี้ ที่คนที่ถูกถ่ายบางทีเขาก็รู้ว่าโดนเราแอบถ่าย และคุณจะหยุดถ่ายหรือเปล่า ถ้าคุณอึดอัดเกรงใจคุณก็จะหยุดถ่ายเพราะกลัวโดนด่า หรือว่ากลัวอะไรต่างๆ นานา ของผมบางทีก็ยามมาห้ามบ้าง มาขอให้หยุดถ่ายบ้าง แต่บางทีเราก็ไม่หยุด มันเหมือนการเล่นดนตรีโต้ตอบกัน คือเราได้อะไรจากเค้าและเค้าก็ให้อะไรบางอย่างกับเรา แล้วพอเรารู้ว่าเราได้อะไรเราก็หยุด
        อย่างชิ้น ‘ภายใต้กาลเวลา’ คนดูเวลาเข้าไปในโรงก็จะเหมือนว่าเราเข้าไปแอบมองอะไรบางอย่าง ไปดูชีวิตคนอื่น แต่ทีนี้ในเรื่องนี้คนที่ถูกถ่ายกลับมองเข้ามาหาคนดูในโรง ก็คือมองเข้ามาในกล้อง ในขณะเดียวกันเค้าก็มองอะไรบางอย่างโดยที่เราไม่รู้ว่าเค้ามองอะไร
ส่วนอีกเรื่อง Looking in God's Eye มันเป็นศัพท์ของละครก็คือ เขาอธิบายว่าเวลาเล่นละครแล้วนักแสดงมองไปที่คนดู ดนดูมองไปที่ละครคือ Looking in God's Eye คือมองกันและกัน เรื่องนี้ภาพจะเป็นแบบ slowmotion คนดูส่วนใหญ่อาจจะเบื่อมากแต่ชิ้นนี้ผมชอบมาก เพราะว่าเวลา slowmotion มันเหมือนกับคุณยืดเวลา ดีเทลเล็กๆ น้อยๆ คุณจะเห็นหมด พอคุณยืดเวลามันก็เหมือนกับคุณขีดเส้นใต้อะไรบางอย่าง แค่การขยับตัวก็กลายเป็นสิ่งสำคัญได้ แม้กระทั่งการมอง การแลกเปลี่ยนสายตาเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้เหมือนเราขีดเส้นใต้ให้กับมัน ชิ้นนี้มันเหมือนกับเพลง ผมแค่ให้อารมณ์ แต่ผมไม่ได้บอกว่าเป็นเพลงอกหักหรือว่าเป็นเพลงเกี่ยวกับความตาย ผมแค่ให้เมโลดี้ เมื่อคุณฟังเมโลดี้อันนี้ก็แล้วแต่อารมณ์ของคุณเลย คุณจะรู้สึกอย่างไรกับมันก็แค่นั้นเอง
Whispering Ghosts / ถ้อยคำที่ถูกสาป 2008

พูดถึง Whispering Ghosts 'ถ้อยคำที่ถูกสาป' อันนี้สื่อชัดเจนเลยว่าเป็นมุมมองของคนที่กำลังจะตาย หรือบทกวี
        มัน 2 อย่าง คือภาพมันบอกอย่างหนึ่ง แต่ text คือเสียงกระซิบที่คนดูได้ยิน มันก็บอกอีกอย่างหนึ่ง ในขณะที่ดนตรีก็ให้อารมณ์อีกอย่างหนึ่ง 3 อย่างมันดำเนินไปด้วยกัน อย่างฉากบนรถไฟตอนที่มีคนวัยกลางคนครึ่งหน้า จะมีคนใส่ชุดสีกรมท่าเดินเข้ามา มานั่งต่อหน้าเค้า text อันนั้นพูดถึงความตายเพราะบางทีความตายมาเยือนคุณโดยที่คุณแทบจะไม่รู้ตัวเลย มาแบบฉับพลัน หรือที่ดูดควันตอนจบก็มองได้หลายอย่างเหมือนกัน แต่จริงๆ มันเป็นการคาราวะแด่ภาพยนตร์ทดลองในยุคเริ่มต้นของมาเซอร์ รูชอม เขาทำหนังเรื่อง Anemic Cinema คือมันเป็นกราฟิก อนิเมชัน เป็นขดก้นหอย แล้วทั้งเรื่องผมจำไม่ได้ว่ากี่นาที แต่เป็นอย่างนี้ตลอด ในยุคนั้นคนดูยังไม่เห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตอนที่ฉายครั้งแรกที่ปารีสคนดูเขวี้ยงของไปที่จอเลยเกือบจะเกิดการจลาจล แล้วมีคนหนึ่งในโรงตะโกนบอกว่าให้หยุดฉายเพราะเขาปวดตามาก

งานของคุณไทกิจับอารมณ์มากกว่าความหมายหรือเปล่า?
        ในฐานะคนทำ งานทุกชิ้นผมคิดมาในระดับหนึ่ง หาข้อมูลมาด้วยแล้วก็คิดมาด้วย คิดว่าภาพจะเป็นยังไง สมมติว่าคุณทำการบ้านมา 1 เดือนหรือ 2 เดือน ก็แล้วแต่ พอลงมือทำผมลืมทุกอย่างทิ้งไปเลยครับเพราะมันเกือบๆ จะเป็นสัญชาตญาณแล้ว อย่างเวลาเลือกฟุตเทจที่จะมาตัดบางทีแทบจะไม่คิดเลย แทบจะเชื่อสัญชาตญานตัวเองเลย อย่างเรื่อง Bungalowzen ก็ให้มันตอบสนองโดยฉับพลัน บางอันก็เป็นแบบ Dialectical Montage

มีเทคนิคการถ่ายภาพอย่างไร?
        ผมมัก stock footage อย่างบางเรื่องเวลาไปไหนต้องพกกล้องไว้ติดมือตลอดเวลา เจออะไรปุ๊บ หยิบขึ้นมาถ่ายได้เลย แล้วผมจะเก็บเทปพวกนี้ไว้เยอะมากพอจะทำอะไรก็เลือกเหมือนเป็น archive ครับ อย่างเรื่อง Whispering Ghosts ก็มีบางอันเป็นสต็อกด้วย บางอันถ่ายตอนช่วงตัดต่อด้วย ภาพแต่ละอันเราไม่ได้เซ็ตเลย ยกตัวอย่างฉากรถแบกโฮ ใน Whispering Ghosts ผมขึ้นรถไฟฟ้าไปลงที่พญาไท จะไปตัดต่อเรื่องนี้ แล้วตรงนั้นมีที่ก่อสร้างก็เลยถ่ายเก็บไว้แล้วก็เอาไปใช้
        ส่วนใหญ่ภาพของผมแง่บวก ไม่อคติ หนังของผมทุกเรื่องคือการมองเชิงบวกหมด ไม่ใช่ในแง่ลบ ไม่ได้วิจารณ์คนบางประเภท คติของผมคือเวลาคุณถ่ายอะไรบางอย่างคุณต้องไม่ตัดสินสิ่งที่คุณถ่าย คุณต้องมองเค้าด้วยความ compassion อย่างแรกคือผมถ่ายอะไรคือผมจะต้องรักสิ่งนั้นผมถึงถ่าย ถ้าผมไม่ชอบหรือไม่รักมัน น้อยครั้งที่ผมจะถ่ายมัน ถ่ายในสิ่งที่รักที่ชอบนี่คือสิ่งที่ผมบอกว่ามันเป็นเชิงบวก ภาพทุกภาพที่คุณเห็นอย่างเช่นเรื่องที่ 2 Agaetis Bryjun มันแทบจะเป็นจดหมายรักต่อเมืองเมืองหนึ่งเลยด้วยซ้ำ ในเรื่องนี้จะมีฉากคนจรจัดหยิบขยะขึ้นมา คนที่เดินผ่านไปมามองเขาด้วยสายตาเหยียดๆ แต่คนนี้กลับหยิบขยะขึ้นมาแล้วเอาไปทิ้งที่ถังขยะ ไอ้สิ่งนี้ผมพยายามหามันแต่มันหายากมากในเมือง ช่วงนั้นจึงพกกล้องตลอด พยายามหาอะไรที่มันสวยงามในระดับนั้น

พูดถึงผลงานล่าสุด Deathless Distance สักหน่อย
        เรื่องนี้มันเป็นฝันร้ายของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สิ่งที่คุณเห็นคือฝันร้ายของเค้า อาจจะเป็นทั้งฝันร้ายหรือเป็นความทรงจำในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับปีศาจก็ได้ เสียงที่คุณได้ยินแทบจะเป็นคำสารภาพของเขาว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราชอยู่
Deathless Distance / อุรุเวลา 2010

คุณไทกิอยากจะฝากอะไรถึงนักทำสื่อใหม่ๆ หรือนักทำหนังสั้นที่กำลังค้นหาตัวเองอยู่?
        ผมคิดว่าการเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด แล้วก็การถ่ายทอดในสิ่งที่คุณเชื่อหรือว่าในสิ่งที่คุณรัก หลงใหล หมกมุ่น เวลาคุณทำงานต้องใส่ใจก็คือคุณเอาใจใส่เข้าไปในงานของคุณ เพราะผมเชื่อว่าถ้าคุณทำอย่างนั้นคนดูหรือคนที่เห็นงานเค้าจะรับรู้ได้ ถึงแม้ว่าเทคนิกหรืออุปกรณ์ของคุณจะไม่ดี หรือคุณยังไม่เข้าใจเรื่องการตัดต่อ หรือเรื่องภาพอะไรก็แล้วแต่ แต่ถ้าคุณเอาใจของคุณใส่เข้าไป คนดูจะมองข้ามทุกสิ่งทุกอย่างและเห็นแก่นแท้ของหนังได้ รู้สึกถึงใจที่คุณใส่เข้าไป แต่การทำงานแต่ละชิ้นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการทำการบ้าน เพราะการทำหนังไม่ใช่เรื่องง่าย มันขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายๆ ด้านด้วย ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับตัวคุณคนเดียวเพราะคุณต้องทำงานเป็นทีมด้วย แต่ถ้าคุณเตรียมงานเตรียมพร้อมให้ดีที่สุด ทำการบ้านในตำแหน่งของคุณไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับ ผู้กำกับภาพ หรือว่าตัดต่อ ทำ research ให้เยอะที่สุด ดีหรือไม่ดีก็ไม่เป็นไรแล้วเพราะว่าคุณได้ทำดีที่สุดแล้ว ถึงแม้มันจะล้มเหลวมันก็เป็นบทเรียนให้คุณทำชิ้นต่อไปดีขึ้น การทำการบ้านถือเป็นคุณสมบัติข้อหนึ่งของคนทำหนัง
        แต่ละเรื่องที่ผมทำ research เยอะนะครับ อีกอย่างหนึ่งก็คือต้องรู้เรื่องประวัติศาสตร์ ทั้งประวัติศาสตร์ภาพยนตร์และประวัติศาสตร์โลก พยายามเปิดตัวเอง ดูหนังให้เยอะๆ เวลาสอนผมก็พยายามฉายอะไรที่เปิดโลกทัศน์ให้เขา แต่เวลาเปิดอะไรยากๆ ผมก็อธิบายนะ ไม่ใช่น่าเบื่อนักเรียนหลับแล้วผมก็เดินทิ้งไป ไม่ใช่ ผมก็จะอธิบายประวัติของหนังเรื่องนี้ ผู้กำกับเรื่องนี้มีรสนิยมแบบไหน เป็นคนอย่างไร ทำไมถึงตัดแบบนี้ ภาพแบบนี้ shot แบบนี้เขาต้องการจะบอกอะไร ตอนแรกที่นักเรียนดูอาจจะช็อก แต่พออธิบายเค้าก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น แล้วเราก็เปิดให้ดูอีกทีหนึ่งเพื่อให้เขาเห็น

2009-10-20T12:07:00.003+07:00

"Looking in Gods Eye" directed by Taiki Sakpisit
music by Koichi Shimizu

2009-06-27T14:35:00.001+07:00

2009-06-20T10:58:00.002+07:00

2009-05-23T18:25:00.002+07:00

2009-05-21T18:44:00.004+07:00

2009-05-15T20:28:00.003+07:00

2009-05-14T08:04:00.003+07:00

2009-05-12T13:50:00.002+07:00

2009-05-07T12:19:00.003+07:00

2009-05-04T18:35:00.002+07:00

2009-05-01T09:32:00.000+07:00

2009-04-17T17:09:00.002+07:00

2009-03-10T21:35:00.007+07:00

28 March - 31 May 2009
opening reception 28 March 19.00 onward
Bookhemian arthouse 61 Talang Road, Phuket Town, Thailand
Tel: 076258254
Poster design by Nok Paksnavin

Bo[ok]hemian Arthouse

2009-02-27T20:09:00.006+07:00

Bo{ok}hemian arthouse 61 Talang Rd, Phuket Town
Poster design by Nok Paksnavin

2009-02-16T18:04:00.001+07:00

2009-02-10T12:20:00.001+07:00

2009-02-08T15:00:00.001+07:00

2009-01-30T13:51:00.002+07:00

2008-02-13T10:10:00.004+07:00

"...i did not dream last night," 2008 9 minutes music by koichi shimizu

2008-02-13T10:05:00.001+07:00

2008-02-13T10:01:00.001+07:00

2007-12-15T15:57:00.002+07:00

"whispering ghosts" (2008, 13 minutes) performance and scenario by jantrara-jansirin, sound design by baptiste mauerhan and poems by arthur rimbaud and naowarat pongpaiboon

2007-12-15T15:55:00.000+07:00

2007-12-15T15:52:00.000+07:00

2007-12-15T15:49:00.000+07:00

2007-10-18T22:26:00.000+07:00

2007-10-18T22:10:00.001+07:00

2007-03-06T16:17:00.000+07:00

2006-12-21T20:01:00.001+07:00

2006-12-21T12:52:00.001+07:00

2006-12-20T23:47:00.002+07:00

2006-12-20T23:46:00.001+07:00

2006-12-20T23:39:00.001+07:00

2006-12-20T21:48:00.001+07:00

2006-12-20T21:44:00.001+07:00

2006-12-14T12:16:00.000+07:00

2006-12-03T17:28:00.000+07:00

butoh 'end of rainbows' nov. 12 2006

2006-09-08T10:45:00.000+07:00

2006-08-24T13:31:00.000+07:00

vice magazine photo shoot: bangkok stompers
http://www.viceland.com/

2006-08-22T11:11:00.000+07:00

2006-07-18T01:17:00.000+07:00

2006-07-18T01:05:00.000+07:00

2006-07-10T14:45:00.000+07:00

2006-07-09T13:13:00.000+07:00

2006-07-08T23:24:00.000+07:00

2006-07-08T23:05:00.000+07:00

2006-07-08T22:30:00.000+07:00

2006-07-08T22:17:00.000+07:00

2006-07-08T21:09:00.000+07:00

2006-07-07T23:02:00.000+07:00

2006-07-07T22:57:00.000+07:00

2006-07-07T21:59:00.000+07:00

2006-06-05T09:32:00.000+07:00

2006-06-04T23:15:00.000+07:00

so::on 'idiom' june 2nd at about cafe live: tatsuya yoshida from ruins (japan), dickson dee (hong kong), man under zero effort (malaysia) and assajan jakgawan (thailand)

2006-06-04T18:49:00.000+07:00

2006-06-04T17:03:00.000+07:00

2006-05-07T22:39:00.000+07:00

2006-05-04T15:12:00.000+07:00

2006-04-27T12:24:00.000+07:00

2006-04-27T12:23:00.000+07:00

2006-04-27T11:29:00.000+07:00

2006-04-27T11:12:00.000+07:00

2006-03-29T16:15:00.000+07:00

2006-03-29T16:07:00.000+07:00

2006-03-29T16:05:00.000+07:00

2006-03-29T15:23:00.000+07:00

2006-02-26T23:34:00.000+07:00

"lives getting lost in mending gaps in their fencing all i ever wanted was a road without end." wayward - vashti bunyan

2006-02-25T01:42:00.000+07:00

2006-02-25T00:58:00.000+07:00

2006-02-22T05:14:00.000+07:00

2006-02-21T00:16:00.000+07:00

2006-02-21T00:10:00.000+07:00

2006-02-20T23:55:00.000+07:00

2006-02-20T23:42:00.000+07:00

2006-02-20T23:19:00.000+07:00

2006-02-20T23:07:00.000+07:00

TAIKI SAKPISIT

Rano Pano / Mogwai

Bangkok Experimental Film Festival / BEFF 6

Yogyakarta Documentary Film Festival

A RIPE VOLCANO / KLEX 2011

Showreel 2008.2012

New Work

Dog days and volcanoes

ภูเขาไฟพิโรธ : ควันแห่งความทรงจำ

อุรุเวลา (ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์/2010/ไทย) หลงทางในแดนสนธยา

ลอบมองไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์

by fuse | Wed, 2010-06-09 18:10

Fuse Interview